Foutje
Door: Wilma
Blijf op de hoogte en volg Wilma
17 Februari 2023 | Oeganda, Jinja
Ik heb net een blog verstuurd... alleen de Engelse tekst heb je gekregen. Foutje... Ik krijg het niet voor elkaar om het verslag opnieuw te verzenden. Op de pagina van www.waarbenjij.nu kun je het verslag in het Nederlands lezen. Oh wacht... laat ik het hier nog plaatsen. [e-1f913]
Muzee
Vorige week dinsdag kreeg ik een foto toegestuurd van Muzee (oude man). Al vijf dagen geen eten in huis. Vel over been.
Ik ken hem sinds de lockdown. Hij heeft toen wekenlang een voedselpakket gekregen. Het was ingewikkeld om bij elkaar te kunnen komen.
Die weken voedselhulp werd enorm gewaardeerd. Toen ik weer van de compound afkon heb ik hem bezocht. Elke keer zat hij buiten op een bankje. Met zijn stok naast zich. Zonder stok kon hij niet meer lopen. En met z’n radio, bij elkaar gehouden door tape en elastiekjes. Hij was altijd blij verrast me te zien…Je komt niet met lege handen in Uganda op bezoek. Ik nam altijd een staaf zeep mee. Ik was afhankelijk van iemand die met mij mee wilde om te vertalen. Zijn Engels was niet groot.
Vijf dagen geen eten… Ik besloot direct de volgende ochtend inkopen te gaan doen en muzee te bezoeken.
Door de foto was ik voorbereid wat ik zou zien…maar toch… zo’n vreselijk dik, opgezwollen been, open wonden waar mieren overheen lopen, zwakke stem…
Het raakte me.
Ik laat het eten zien. Hij is blij en dan vraagt hij: ‘Heb je zeep bij je?’ Elke keer bracht ik zeep. Deze keer niet. Nu breng ik eten en wordt er om zeep gevraagd.
‘Nee, ik heb het niet bij me, maar ik ga ervoor zorgen dat u het krijgt.’
Met behulp van de jonge vertaler voer ik een gesprek.
Ik herinner me dat we vorig jaar de Jesus-film hebben laten zien, hij was in tranen na afloop… Voor mij een bijzonder moment. Er ontspint zich gesprek over het leven en over de dood.
Hij geeft aan dat hij veel pijn heeft. Dat hij zich afvraagt waarom hij nog leeft. Hij heeft zoveel pijn… Het gaat maar niet over.
Ik vraag hem over hoe hij nu in het leven staat (hangt op z’n matras is een betere beschrijving). Hij ervaart zijn leven als lang genoeg. Maar ‘het leven nemen’, dat kan niet. Het is wachten totdat God hem thuishaalt.
Een bijzonder gesprek… Ik vraag of ik voor hem mag bidden en God mag vragen om hem gauw thuis te halen… De vertaler kijkt wat ongemakkelijk.
‘Kun je dit voor mij vertalen of kan het niet in deze cultuur of vind je het lastig?’ Van alles een beetje. Hij schraapt zijn keel en begint in Luganda te vertalen.
Muzee geeft aan dat ik dit voor hem kan bidden.
En zo sluiten we onze ogen… Een vreemd gebed om te bidden, verdrietig. De tranen lopen over mijn wangen. Na het gebed geef ik hem een hand. Hij houdt mijn hand lang vast.
Dan nemen we afscheid.
Mijn gedachte is dat ik hoop dat mijn volgende bezoek zijn begrafenis zal zijn. Dat hij verlost mag zijn van zijn pijn.
Ik vraag de vertaler of hij zeep kan kopen en kan brengen bij muzee. Dat gaat hij doen.
Een diepe zucht en dan loop ik terug, ik moet in de klas zijn om een les te volgen.
Note: een week later krijg ik bericht hij het overleden is. Ik heb hem op aarde niet meer gezien. Deze laatste ontmoeting zal me bijblijven en ik weet: ooit gaan we elkaar weer ontmoeten en kunnen we bijkletsen zonder taalbarrière. Hij zonder pijn. Ik kijk er naar uit!
-
17 Februari 2023 - 23:31
Ina:
Niemand anders, U alleen leidt ons door dit leven heen.
Dit is een regel uit het lied: Een boog in de wolken, van Sela. Zo mooi!
Heel bijzonder, zo'n moment. Wat het heeft vast impact op je gehad.
Zie jij dit ook als leiding van Boven, Wilma? Ik probeer me een beetje
in te leven wat allemaal op je pad komt. Ik zie dit wel als een verhoring op het gebed.
Gods zegen.
-
18 Februari 2023 - 09:17
Bregtje :
Oh Wilma....aangrijpend en ontroerend...kostbaar dat je zo Jezus handen en voeten voor hem mocht zijn!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
