De komende 32 dagen…
Blijf op de hoogte en volg Wilma
22 Maart 2020 | Oeganda, Wairaka
Al drie keer heb ik deze week mijn eerste verhaaltje voor mijn nieuwsbrief herschreven.
Ja, sinds vanacht is corona ook in Uganda aangekomen. En de ontwikkelingen gaan dan snel.
Uit voorzorg werden al maatregelen genomen. Sinds vrijdag zijn de scholen dicht. Groepsbijeenkomsten van meer dan 15 man zijn verboden.
Was je handen.
Zaterdag zie ik ineens mondkapjes in het Jinja-aanse straatbeeld verschijnen. Overal handen wassen.
Ik doe mijn laatste boodschappen: voldoende geld om mijn mobiele lijn, voldoende internet, droog eten, stuk zeep, shampoo was bijna op… En ik start met ‘social distance’.
Vreemd is wel… ik weet wat er in Nederland aan de hand is. Het is hier zo vol, zo druk met mensen. Hoe moet je hier ooit afstand van elkaar houden. Sta je in een rij te wachten, dan staat de persoon achter me, al tegen me aan te duwen. Normaal vind ik dat al ongemakkelijk. Maar nu helemaal.
Zondag hebben we kerk gehad op de compound. Met z’n dertienen waren we. We volgden de live stream. Het was fijn om het op deze manier te doen. Het was een mooie, bemoedigende maar ook confronterende dienst. De komende weken gaan we het op deze manier doen.
Waarom ben je nog in Uganda?
Goede vraag. Ik heb er, eerlijk gezegd, niet over nagedacht om naar Nederland te gaan. God heeft het crazy idee gehad om mij hier te plaatsen. Zolang ik leven heb, ga ik hier mijn werk doen, tenzij ik anders hoor. Gaat het niet goed? Dan heb ik een fantastische toekomst.
Reizen levert meer risico op. En dan ben ik in Nederland met het risico dat ik voorlopig Uganda niet in kan, of verplicht op eigen kosten (meer dan $100,- per dag) in quarantaine te gaan.
Ja, ik weet dat de gezondheidzorg hier niet het niveau van Nederland heeft. En ondertussen gaan er bijna geen vluchten meer.
Ik zit hier op de compound. Alleen als het nodig is zal ik er vanaf gaan. Ineens met een lege agenda. Vreemd, heel vreemd. Ik ben blij met de ‘grote, groene tuin’ voor mijn huisje. Genoeg ruimte om te bewegen. Als is het er wel erg stil zonder schoolkinderen en mijn twee buurjongens.
Voorlopig ga ik me niet vervelen: eindelijk tijd om mijn huis schoon te maken. Boeken te lezen, de lessen te maken, video presentaties te maken (die voorlopig niet doorgaan), spreekbeurten, puzzelen. En gelukkig heb ik nog internet voor een skype call.
Ik heb met mezelf afgesproken dat ik elke dag een foto ga maken met het thema:
Wilma in quarantaine in Uganda: 32 foto’s van een simpel, rustig leven, dat vandaag startte zonder elektriciteit én zonder water. Met de laatste procenten batterij plaats ik deze blog.
Moge het jullie goed gaan!
Ja, sinds vanacht is corona ook in Uganda aangekomen. En de ontwikkelingen gaan dan snel.
Uit voorzorg werden al maatregelen genomen. Sinds vrijdag zijn de scholen dicht. Groepsbijeenkomsten van meer dan 15 man zijn verboden.
Was je handen.
Zaterdag zie ik ineens mondkapjes in het Jinja-aanse straatbeeld verschijnen. Overal handen wassen.
Ik doe mijn laatste boodschappen: voldoende geld om mijn mobiele lijn, voldoende internet, droog eten, stuk zeep, shampoo was bijna op… En ik start met ‘social distance’.
Vreemd is wel… ik weet wat er in Nederland aan de hand is. Het is hier zo vol, zo druk met mensen. Hoe moet je hier ooit afstand van elkaar houden. Sta je in een rij te wachten, dan staat de persoon achter me, al tegen me aan te duwen. Normaal vind ik dat al ongemakkelijk. Maar nu helemaal.
Zondag hebben we kerk gehad op de compound. Met z’n dertienen waren we. We volgden de live stream. Het was fijn om het op deze manier te doen. Het was een mooie, bemoedigende maar ook confronterende dienst. De komende weken gaan we het op deze manier doen.
Waarom ben je nog in Uganda?
Goede vraag. Ik heb er, eerlijk gezegd, niet over nagedacht om naar Nederland te gaan. God heeft het crazy idee gehad om mij hier te plaatsen. Zolang ik leven heb, ga ik hier mijn werk doen, tenzij ik anders hoor. Gaat het niet goed? Dan heb ik een fantastische toekomst.
Reizen levert meer risico op. En dan ben ik in Nederland met het risico dat ik voorlopig Uganda niet in kan, of verplicht op eigen kosten (meer dan $100,- per dag) in quarantaine te gaan.
Ja, ik weet dat de gezondheidzorg hier niet het niveau van Nederland heeft. En ondertussen gaan er bijna geen vluchten meer.
Ik zit hier op de compound. Alleen als het nodig is zal ik er vanaf gaan. Ineens met een lege agenda. Vreemd, heel vreemd. Ik ben blij met de ‘grote, groene tuin’ voor mijn huisje. Genoeg ruimte om te bewegen. Als is het er wel erg stil zonder schoolkinderen en mijn twee buurjongens.
Voorlopig ga ik me niet vervelen: eindelijk tijd om mijn huis schoon te maken. Boeken te lezen, de lessen te maken, video presentaties te maken (die voorlopig niet doorgaan), spreekbeurten, puzzelen. En gelukkig heb ik nog internet voor een skype call.
Ik heb met mezelf afgesproken dat ik elke dag een foto ga maken met het thema:
Wilma in quarantaine in Uganda: 32 foto’s van een simpel, rustig leven, dat vandaag startte zonder elektriciteit én zonder water. Met de laatste procenten batterij plaats ik deze blog.
Moge het jullie goed gaan!
-
23 Maart 2020 - 17:36
Ineke:
Waar we ook zijn het coronavirus is er denk ik. Bij jou heftig, bij een kwetsbare oudere met zware longproblemen heftig. Mogen we wereld wijd op een passende manier ons werk ons leven houden. En inderdaad wat er ook gebeurd God is er altijd nu en tot in de eeuwigheid, wat we ook hebben. Vertrouw op Hem -
23 Maart 2020 - 21:48
Ina:
Ja Wilma, een wereldwijde virus. Heftig, maar we zullen ons "er door moeten slaan". Inmiddels geen handen geven, maar we kunnen ze gelukkig wel vouwen. Wat er ook gebeurd, de Here is altijd bij ons en laat ons nooit alleen. We hebben voor je gebeden en voor de mensen om je heen. Wat de toekomst brenge moge, ons geleidt des Heren hand, is een lied en vooral nu van toepassing.
Het ga je goed, Lieve warme groeten van ons.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
