Vakantie in Nederland?!
Door: Wilma
Blijf op de hoogte en volg Wilma
23 Januari 2022 | Nederland, Nederland
Daar zit ik dan, vijf en een halve week, in Nederland. Nu in een tiny house in Friesland. Tijd om uit te rusten, te reflecteren.
‘Lekker vakantie?’ hoorde ik de afgelopen weken vaak.
Vakantie?! Zo voelt het niet en zo ziet mijn agenda er ook niet echt uit. Ik realiseer me dat Nederland snel verandert. Drie jaar ben ik hier niet geweest. Ineens wordt ‘contactloos betalen’ gewenst. Sta ik daar onhandig met mijn bankpas.. Ja maar… HOE? Wat gebeurt er allemaal? Hoe werkt het? Wanneer werkt het niet?
‘Help me even, ik doe dit voor het eerst…’
Sta ik daar: Nederlandse van afkomst, spreekt goed Nederlands, ziet er ontwikkelt uit (denk ik…) en de meest normale dingen maken mij verward en onzeker. Een hele vreemde gewaarwording.
‘Wat bedoel je, Wilma?’ Ik hoor het je denken.
Nou gewoon. Voor een wasmachine staan en denken: ‘Hoe ga ik dit doen? Hoe werkt het?’
Bij de benzinepomp staan met een auto en dan het benzineklepje niet open krijgen. Ik moet zelfs naar binnen om het te vragen of iemand mij kan helpen. Gelukkig komt de benzine in mijn auto.
En dan de supermarkt. Ik heb thuis bedacht dat ik mijn favoriete dessert mag kopen. In de winkel zie ik dat mijn favoriete dessert er niet is. Zoals ik vroeger deed: ‘dan kies je iets anders’. Ik screen met mijn ogen de mogelijkheden. De overvloedige mogelijkheden in vormen, kleuren, woorden, smaken en prijzen (ik schrik me rot). Ik klap helemaal dicht. Ga naar de kassa om de boodschappen te betalen en zonder dessert kom ik thuis.
Met de bus? Online een kaartje kopen. Die app werkt niet heel intuïtief. Ik vraag me af: ‘Heb ik het nu goed gedaan? Kan ik morgen reizen?’ Als ik dan bij de bushalte sta, zie ik dat mijn kaartje verlopen is… GRRR. Staat mijn telefoon nog op de Ugandese tijd en het buskaartje heeft een beperkte reistijd.
Voor het eerst met de trein. Hoe ging dat ook maar weer?
En dan al het mooie in Nederland: straten die er mooi en schoon uit zien, klokgelui, een carillon, de verschillen in huizen, de verschillende landschappen. Ik zuig het allemaal op en geniet er diep van.
Tegelijkertijd sta ik op alert, stel mezelf de hele tijd vragen: ben ik op tijd? Op de juiste plek met de juiste benodigdheden? Doe ik het goed? Niets vergeten? Lopen de processen goed door die ik in werking heb gezet (tandarts, dokter, zakelijke taken, bestellingen).
Doodvermoeiend.
Ja, ik geniet enorm van alle ontmoetingen in deze periode. Ik probeer zoveel mogelijk mensen te zien en te spreken in de beperkte tijd die ik heb en in de beperkte mogelijkheden die er door corona zijn.
De transitie naar je eigen land is soms heftiger dan dat je naar een ander land gaat (omgekeerde cultureshock).
En nu? Nog een weekje genieten van deze echte vakantie in mijn tiny house in Friesland. Voordat ik mijn tijd in Nederland weer mag afronden en me mag voorbereiden op een nieuwe periode in Uganda.
‘Lekker vakantie?’ hoorde ik de afgelopen weken vaak.
Vakantie?! Zo voelt het niet en zo ziet mijn agenda er ook niet echt uit. Ik realiseer me dat Nederland snel verandert. Drie jaar ben ik hier niet geweest. Ineens wordt ‘contactloos betalen’ gewenst. Sta ik daar onhandig met mijn bankpas.. Ja maar… HOE? Wat gebeurt er allemaal? Hoe werkt het? Wanneer werkt het niet?
‘Help me even, ik doe dit voor het eerst…’
Sta ik daar: Nederlandse van afkomst, spreekt goed Nederlands, ziet er ontwikkelt uit (denk ik…) en de meest normale dingen maken mij verward en onzeker. Een hele vreemde gewaarwording.
‘Wat bedoel je, Wilma?’ Ik hoor het je denken.
Nou gewoon. Voor een wasmachine staan en denken: ‘Hoe ga ik dit doen? Hoe werkt het?’
Bij de benzinepomp staan met een auto en dan het benzineklepje niet open krijgen. Ik moet zelfs naar binnen om het te vragen of iemand mij kan helpen. Gelukkig komt de benzine in mijn auto.
En dan de supermarkt. Ik heb thuis bedacht dat ik mijn favoriete dessert mag kopen. In de winkel zie ik dat mijn favoriete dessert er niet is. Zoals ik vroeger deed: ‘dan kies je iets anders’. Ik screen met mijn ogen de mogelijkheden. De overvloedige mogelijkheden in vormen, kleuren, woorden, smaken en prijzen (ik schrik me rot). Ik klap helemaal dicht. Ga naar de kassa om de boodschappen te betalen en zonder dessert kom ik thuis.
Met de bus? Online een kaartje kopen. Die app werkt niet heel intuïtief. Ik vraag me af: ‘Heb ik het nu goed gedaan? Kan ik morgen reizen?’ Als ik dan bij de bushalte sta, zie ik dat mijn kaartje verlopen is… GRRR. Staat mijn telefoon nog op de Ugandese tijd en het buskaartje heeft een beperkte reistijd.
Voor het eerst met de trein. Hoe ging dat ook maar weer?
En dan al het mooie in Nederland: straten die er mooi en schoon uit zien, klokgelui, een carillon, de verschillen in huizen, de verschillende landschappen. Ik zuig het allemaal op en geniet er diep van.
Tegelijkertijd sta ik op alert, stel mezelf de hele tijd vragen: ben ik op tijd? Op de juiste plek met de juiste benodigdheden? Doe ik het goed? Niets vergeten? Lopen de processen goed door die ik in werking heb gezet (tandarts, dokter, zakelijke taken, bestellingen).
Doodvermoeiend.
Ja, ik geniet enorm van alle ontmoetingen in deze periode. Ik probeer zoveel mogelijk mensen te zien en te spreken in de beperkte tijd die ik heb en in de beperkte mogelijkheden die er door corona zijn.
De transitie naar je eigen land is soms heftiger dan dat je naar een ander land gaat (omgekeerde cultureshock).
En nu? Nog een weekje genieten van deze echte vakantie in mijn tiny house in Friesland. Voordat ik mijn tijd in Nederland weer mag afronden en me mag voorbereiden op een nieuwe periode in Uganda.
-
23 Januari 2022 - 13:44
Trudy (voormalige Buuf):
Krijg er kippenvel van... En wat omschrijf je het weer mooi. Het confronterende en het mooie. Geniet van de tijd in je tiny house -
23 Januari 2022 - 17:25
Martin Kalle:
Hoi Wilma, ook jij weer in Nederland? En wel in het altijd rustige Balk, zo te zien...
Dan zijn we tegelijkertijd in NL. En jij na drie jaar, wij na drie maanden. Ik vond het nogal herkenbaar jouw beleving van de NL manier van doen....
Mooi dat je de tijd hebt om hier te zijn en uit te rusten. Afstand nemen, ik hoop dat het je lukt...
Alle goeds en geniet ervan. Wanneer ga je weer richting Uganda? -
24 Januari 2022 - 09:12
Yvonne:
Heel herkenbaar, Wilma. Zo stond ik ooit - tijdens mijn 'vakantie' in Nederland - voor de slagboom van een parkeergarage die niet omhoog ging en ik snapte niet waarom. Ondertussen stond er al een auto achter me te toeteren en kon ik geen kant op. Ik had niet door dat ik eerst moest afrekenen en dan pas met auto wegrijden. Gelukkig was er een medewerker van de parkeerdienst die me hielp, maar wat keek hij raar naar me... alsof ik van een andere planeet kwam (Bolivia heeft inderdaad landschappen die extraterrestrial lijken, maar toch). -
24 Januari 2022 - 17:46
Ina:
Vanuit hier (NL) een nieuwsbrief schrijven....
Voor ons is het alweer gewend zijn, van wat jij beschrijft, maar kan me levendig voorstellen hoe jij je voelde... Inderdaad veranderd NL heel snel.
Wat gaat de tijd snel hé? We hopen dat je wel een fijne tijd hebt gehad hier. Zelfs Dokkum aangedaan...
Het ga je goed verder en tot een volgende keer. -
24 Januari 2022 - 17:50
Wilma Kok:
Hallo Yvonne,
Oh ja, dat herken ik ook. En dan een kaartje hebben en de parkeergarage niet meer inkomen met het kaartje. Via de oproepknop, geen contact kunnen krijgen. Gelukkig kwamen er mensen naar buiten zodat ik naar binnen kon...
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
