Aron
Door: Wilma
Blijf op de hoogte en volg Wilma
18 Juni 2024 | Oeganda, Jinja
A friend of my, director of a primary school, ask me: ‘Are you willing to meet Aron? He is in a boarding school in Jinja.’
Aron!
That boy that was so struggling. In life, in school, with others and with himself. Three times I had the opportunity to visit the school.
The first meeting we did @YourBEST. A program about identity, friendship, media, risk behavior, sexuality and resilience.
We came back to talk about thoughts and feelings. It was close to the exams and a lot of negativity was around and in this group. Fueled by outside input from parents (‘You can never make it. This is the last school I pay for. I wonder if you will get good results.’ A mother got sick…the same as with his older sister. A lot of pressure on the children to run the household, take care of mother and negative speaking.)
The atmosphere in the class room became negative also the speech became negative and that all around the exams. The access to the next level.
We shared thoughts, found out where they came from. And that we have to check and to decide to accept or reject the thought. We opened the bible to read and discover how God thinks about each of us.
The kids drawn their feelingslandscape, added words. One drawing was only black and grey and negative words. He was almost crying (not allowed for boys to cry).
We had a moment to listen to his story and encourage him.
Months are gone. This class did it well during the exams and all the kids are scattered over different school.
Visiting Aron…
If he asked the director if it will be possible to see me, I need to create that time and space.
This boy… Big, toll, strong…How is he doing? And why does he want to see me?
I am waiting at the gate of the school; a teacher is looking for him.
Then… he is coming around the corner of a building. He walks, looks, then recognize me and start to run with the arms wide open. So very fast… I get scared. He will hit me and I will fall.
Just in front of me he stopped running and hugged me.
This was a very, very special moment.
As we sit down in a quiet place Aron start sharing. How he is doing now. The process that he is going through. That he learned who he is. That he can handle better what to believe about what others saying about him and know God’s thought about him. He is doing well, became the student of the week. That’s rarely for a student year 1. He is known by everyone in school. People speak positive about him.
I see it in his eyes, he is really doing well. He is smiling.
‘Wilma, can you come back to and share also with the other students here? It helped me a lot and they need this teachings also.’
I will come back and connect with the leaders of the school. What if we are allowed to come once a month on Sunday to listen, to share, spend time together…
-
18 Juni 2024 - 09:58
Wilma Kok:
Ooops, ik heb het verslag in het Engels geschreven. Hier in het Nederlands:
Een vriend van mij, directeur van een basisschool, vraagt mij: ‘Ben je bereid om Aron te ontmoeten? Hij zit op een kostschool in Jinja.’
Aron!
Die jongen die het zo moeilijk had. In het leven, op school, met anderen en met zichzelf. Drie keer had ik de kans om de school te bezoeken.
De eerste bijeenkomst deden we @YourBEST. Een programma over identiteit, vriendschap, media, risicogedrag, seksualiteit en veerkracht.
We kwamen terug om over gedachten en gevoelens te praten. Het was dichtbij de examens en er heerste veel negativiteit rond en in deze groep. Gevoed door inbreng van buitenaf van ouders ('Je redt het nooit. Dit is de laatste school waar ik voor betaal. Ik vraag me af of je goede resultaten gaat halen.' Een moeder werd ziek... hetzelfde als bij zijn oudere zus. Veel druk op de kinderen om het huishouden te doen, voor moeder te zorgen en negatief te spreken.)
De sfeer in de klas werd negatief, ook het spreken werd negatief en dat rondom de examens. De toegang tot het volgende niveau.
We deelden gedachten, ontdekten waar ze vandaan kwamen. En dat we moeten controleren en beslissen de gedachte te accepteren of af te wijzen. We sloegen de Bijbel open om te lezen en te ontdekken hoe God over ieder van ons denkt.
De kinderen tekenden hun gevoelenslandschap, voegden woorden toe. Eén tekening bestond alleen uit zwart en grijs en negatieve woorden. Hij huilde bijna (jongens mogen niet huilen).
We hadden even de tijd om naar zijn verhaal te luisteren en hem aan te moedigen.
Maanden zijn voorbij. Deze klas deed het goed tijdens de examens en alle kinderen zitten verspreid over verschillende scholen.
Op bezoek bij Aron...
Als hij de directeur vraagt of het mogelijk is mij te zien, moet ik die tijd en ruimte creëren.
Deze jongen... Groot, lang, sterk... Hoe gaat het met hem? En waarom wil hij mij zien?
Ik wacht bij de poort van de school; een leraar is naar hem op zoek.
Dan... komt hij de hoek van een gebouw om. Hij loopt, kijkt, herkent me dan en begint te rennen met de armen wijd open. Zo snel… ik word bang. Hij zal mij omver lopen en ik zal vallen.
Vlak voor me stopte hij met rennen en omhelsde me.
Dit was een heel, heel bijzonder moment.
Terwijl we op een rustige plek gaan zitten, begint Aron te delen. Hoe het nu met hem gaat. Het proces dat hij doormaakt. Dat hij heeft geleerd wie hij is. Dat hij beter kan omgaan met wat hij moet geloven over wat anderen over hem zeggen en dat hij weet hoe God over hem denkt. Het gaat goed met hem, hij is leerling van de week geworden. Dat is zelden voor een leerling van jaar 1. Hij is bij iedereen op school bekend. Mensen spreken positief over hem.
Ik zie het aan zijn ogen, het gaat echt goed met hem. Hij glimlacht.
‘Wilma, kun je terugkomen en het ook delen met de andere studenten hier? Het heeft mij enorm geholpen en zij hebben deze lessen ook nodig.’
Ik kom terug en wil dan contact maken met de leiders van de school. Wat als we één keer per maand op zondag mogen komen om te luisteren, te delen, samen tijd door te brengen…
-
18 Juni 2024 - 19:55
Ina:
Geweldig! Misschien met lood in de schoenen erheen gegaan en dan zo'n ontmoeting. Heel fijn, en goed van Aron om naar jou te vragen..hij zag het probleem maar kon het niet alleen oplossen ondanks het feit, dat hij zich best wel sterk voelde, heb ik het idee. Een gezegend mens ben je daar, Wilma. Ja, ik weet het wel, dat je daar wel wat voor moet doen, maar er is er 1 die alles overziet. Van Hem moeten we het blijven verwachten. Daarom [e-1f64f] wij ook de handen en vragen een zegen over dit werk. [e-1f60d]
-
18 Juni 2024 - 22:16
Bregtje :
Zo mooi Wilma! Dat je de vruchten mag zien van je prachtige werk!!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
